I oto Jezus stał się im obecny i powiedział: Radujcie się. One zaś przybliżyły się i chwyciły nogi Jego, i pokłoniły się Mu. (Mt 28,9)
καὶ ἰδοὺ Ἰησοῦς ὑπήντησεν αὐταῖς λέγων· χαίρετε. αἱ δὲ προσελθοῦσαι ἐκράτησαν αὐτοῦ τοὺς πόδας καὶπροσεκύνησαν αὐτῷ.
et ecce Iesus occurrit illis dicens havete illae autem accesserunt et tenuerunt pedes eius et adoraverunt eum.
Wybrany czasownik jest etymologicznie połączony z rzeczownikiem χάρις – charis (łaska, łaskawość, dobra wola, życzliwość, dziękczynienie, nagroda, zrewanżowanie się) oraz z χαρά – chara (radość, zadowolenie, przyczyna radości). Występuje ponad 70 razy w Nowym Testamencie.
Bóg mówi tak niezwyczajnie zwyczajne słowa i jednocześnie zwyczajnie niezwyczajne słowa. “Witajcie, radujcie się” to takie nasze radosne “Dzień dobry”. Pozdrowienie niesie ze sobą uzdrowienie, bo jest łaską. Ten świąteczny poniedziałek choć raz w roku odbiera nam powód do narzekania: “nie lubię poniedziałku” a nawet gdyby, to orędzie Piotra w dzień Pięćdziesiątnicy ma dwie części. Pierwsza kończy się przegraną – zabiliście. Druga odmienia dramat śmierci – Bóg zerwał więzy śmierci. Moje biadolenie jest z pierwszej części. Tam są moje dramaty, ale nie zapomnij po każdym dodać: Ale Pan zmartwychwstał!!! Alleluja!!!
