Ujrzeć i uwierzyć (ὁράω καί πιστεύω horaō kai pisteuō)

Wtedy więc wszedł i inny uczeń, który przyszedł pierwszy do grobowca, i ujrzał, i uwierzył. (J 20,8)

τότε οὖν εἰσῆλθεν καὶ ὁ ἄλλος μαθητὴς ὁ ἐλθὼν πρῶτος εἰς τὸ μνημεῖον καὶ εἶδεν καὶ ἐπίστευσεν.

Dziś dwa słowa, których teologicznie w Ewangelii św. Jana nie da się oddzielić. Jedno bez drugiego pozostaje w zawieszeniu, w oczekiwaniu na dopełnienie. To jakby ktoś grał gamę G-dur i zatrzymał się na siódmym stopniu, czyli na dźwięku fis 🤣 A te wszystkie dźwięki czekają na dopełnienie. Dlaczego? Bo to jest harmonia, następstwo dźwięków. Tak właśnie jest z „widzeniem”. Abyście widząc, co się dzieje w Kościele, w świecie, we własnym życiu, w domu, na podwórku, w drodze, nad jeziorem, przy drzwiach zamkniętych, UWIERZYLI, tzn. przylgnęli z miłością do Zmartwychwstałego.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s