Głos wołający na pustyni: „Uprzątnijcie drogę dla Pana, wyrównajcie na pustkowiu utarte ścieżki dla naszego Boga”. (Iz 40,3)
קוֹל קוֹרֵא בַּמִּדְבָּר פַּנּוּ דֶּרֶךְ יְהוָה יַשְּׁרוּ בָּעֲרָבָה מְסִלָּה לֵאלֹהֵינוּ׃
Vox clamantis: „In deserto parate viam Domini, rectas facite in solitudine semitas Dei nostri”.
W języku hebrajskim pustynia (מִדְבָּר midbar) oznacza dosłownie „miejsce słowa”, ponieważ pochodzi od czasownika mówić (דָבַר dabar). Nie jest więc miejscem „pustym”, ale wypełnionym Słowem Boga, Jego mową. W drugiej części wersetu (Iz 40,3b) pojawia się podobne słowo, mające jednak nieco inny wydźwięk. Jest to słowo עֲרָבָה (araba), które określa miejsce pustynne (pustkowie) pod względem geograficznym czy geologicznym (w sensie negatywnym). Pustynia (מִדְבָּר midbar) ma natomiast o wiele głębsze znaczenie, w Starym Testamencie jest szczególnym miejscem spotkania Boga z człowiekiem. Tam Bóg objawił swoje Imię Mojżeszowi (Jestem, Który Jestem), karmił manną Naród Wybrany i prowadził go przez 40 lat. Jest to miejsce, gdzie dochodzi w nas do głosu pragnienie Boga, tęsknota za Jego obecnością (zob. Ps 63,2).
Prorok Izajasz mówi dziś o głosie wołającym na pustyni… To tam rozlega się głos Pana, który woła i zaprasza, byśmy uprzątnęli dla Niego drogi naszego serca, wyrównali utarte ścieżki, które przemierzamy każdego dnia po naszych pustkowiach, czasem suchych i bez życia… On chce mówić do naszego serca, obudzić w nas tęsknotę za Jego obecnością… Może adwent jest dobrym czasem, by wyjść na „miejsca Słowa” (מִדְבָּר midbar) i usłyszeć Jego głos?
