Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zgasi tlejącego się knotka. On rzeczywiście przyniesie Prawo. (Iz 42,3)
קָנֶ֤ה רָצוּץ֙ לֹ֣א יִשְׁבֹּ֔ור וּפִשְׁתָּ֥ה כֵהָ֖ה לֹ֣א יְכַבֶּ֑נָּה לֶאֱמֶ֖ת יוֹצִ֥יא מִשְׁפָּֽט׃
Calamum quassatum non conteret, et linum fumigans non extinguet: in veritate educet iudicium.
κάλαμον τεθλασμένον οὐ συντρίψει καὶ λίνον καπνιζόμενον οὐ σβέσει, ἀλλὰ εἰς ἀλήθειαν ἐξοίσει κρίσιν.
Kruchość naszej egzystencji objawia się w tym, że jesteśmy podatni na zranienia. Ta podatność wzmaga się, gdy tylko zaczynamy kochać. Miłość w pewien sposób nas odsłania w prawdzie dawania i przyjmowania. Kiedy miłość zraniona płacze, wtedy wzrusza się serce Syna Bożego, w którym płonie łagodność zdolna ocalić nikły płomyk naszej nadziei, wiary i miłości.
