Mądrość zbudowała sobie dom, wyciosała siedem kolumn, nabiła swych zwierząt, namieszała wina i zastawiła stół. (Prz 9,1-2)
חָ֭כְמוֹת בָּנְתָ֣ה בֵיתָ֑הּ חָצְבָ֖ה עַמּוּדֶ֣יהָ שִׁבְעָֽה׃ טָבְחָ֣ה טִ֭בְחָהּ מָסְכָ֣ה יֵינָ֑הּ אַ֝֗ף עָֽרְכָ֥ה שֻׁלְחָנָֽהּ׃
ᾠκοδόμησεν ἑαυτῇ οἶκον καὶ ὑπήρεισεν στύλους ἑπτά· ἔσφαξεν τὰ ἑαυτῆς θύματα, ἐκέρασεν εἰς κρατῆρα τὸν ἑαυτῆς οἶνον καὶ ἡτοιμάσατο τὴν ἑαυτῆς τράπεζαν·
Sapientia ædificavit sibi domum, excidit columnas septem. Immolavit victimas suas, miscuit vinum, et proposuit mensam suam.
Zastawić stół (עָרַךְ ʽārak), w języku hebrajskim czasownik ten w swym podstawowym znaczeniu wskazuje na następujące czynności „uporządkować”, „ułożyć”, „ustawić”, a także „wyrównać szyk”, „przygotować” czy właśnie „zastawić stół”. Aby wyrazić rozłożenie przedmiotów na stole, używa się wyrażenia ʽārak ʽal. Tak więc ʽārak jest właściwym czasownikiem dla wyrażenia tego, że dany stół został przygotowanym, zastawiony.
W dzisiejszym pierwszym czytaniu z Księgi Przysłów (Prz 9,1-6), czytamy, że Mądrość „zastawiała stół” i zapraszała wszystkich na ucztę: „Prostaczek niech tutaj przyjdzie!”, a do tego, komu brak rozumu, mówiła: „Chodźcie, nasyćcie się moim chlebem…”. Zasiąść przy stole z Mądrością znaczy być z nią w komunii, a nasycić się jej chlebem to zaczerpnąć Jej mądrości, rozumu, rozsądku w walce z własną naiwnością (w.6).
W mowie eucharystycznej, którą św. Jan zawarł w swej Ewangelii (J 6), Pan Jezus mówi o sobie, że jest „chlebem żywym” i zaprasza wszystkich do spożywania tego chleba. Kto spożywa Jego Ciało i pije Jego Krew, ma życie wieczne i zapewnione zmartwychwstanie w dniu ostatecznym. Oczywiście każdy z nas wybiera, czy zamknie się w klatce doczesności albo, czy żyjąc w doczesnym świecie, otworzy się, poprzez wiarę, na wymiar życia wiecznego. Z całą pewnością wyrazem wielkiej mądrości jest zasiadać do stołu zastawionego przez Mądrość i do tego przygotowanego przez Mesjasza.
