I nazwał Bóg światłość dniem, a ciemność nazwał nocą. I tak upłynął wieczór i poranek — dzień pierwszy. (Rdz 1,5)
וַיִּקְרָ֨א אֱלֹהִ֤ים ׀ לָאוֹר֙ יֹ֔ום וְלַחֹ֖שֶׁךְ קָ֣רָא לָ֑יְלָה וַֽיְהִי־עֶ֥רֶב וַֽיְהִי־בֹ֖קֶר יֹ֥ום אֶחָֽד
Appellavitque Deus lucem Diem et tenebras Noctem. Factumque est vespere et mane, dies unus.
καὶ ἐκάλεσεν ὁ θεὸς τὸ φῶς ἡμέραν καὶ τὸ σκότος ἐκάλεσεν νύκτα. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωί, ἡμέρα μία.
Pierwszy poranek wyłonił się z mocy Słowa Boga. Od początku objawiał światło, które od tej pory będzie wyznaczać rytm ludzkiego życia. W każdym poranku skrywają się nasze nadzieje, obawy, pragnienia. Tu budzi się wdzięczność za kolejny wschód słońca, za odnowione siły. Z doświadczenia modlitwy osobistej i wspólnej rodzi się przekonanie, że Słowo Boże jest poranne — Bóg lubi mówić do nas rano. Poranek jest bramą dnia, w której zatrzymujemy się na chwilę, by zabrać ze sobą dar mądrości, która pokaże nam drogi, którymi prowadzą przykazania, napomnienia, ustawy, Prawo, przypowieści, znaki, gesty. Na końcu dnia, gdy przyjdzie wieczór, wzmocni się w nas nadzieja na nowy dzień, na nowy poranek.
Hebrajskie słowo בֹּקֶר [bōker] w Biblii oznacza początek dnia /ranek /czas, gdy pojawia się światło po ciemności nocy. Symbolizuje nowy początek, nadzieję i Bożą obecność, przejście z trudności do czasu Bożej łaski i błogosławieństwa. Słowo bōker pochodzi od czasownika בָּקַר [bākar] oznaczającego szukać /rozważać /pytać /zastanawiać się. Greckim odpowiednikiem tego słowa jest πρωί [prōi].