Duch Pana był nad Jeftem, który przebiegał dzielnice Gileadu i Manassesa, przeszedł przez Mispa w Gileadzie, z Mispa w Gileadzie ruszył przeciwko Ammonitom. (Sdz 11,29)
וַתְּהִי עַל־יִפְתָּח רוּחַ יְהוָה וַיַּעֲבֹר אֶת־הַגִּלְעָד וְאֶת־מְנַשֶּׁה וַיַּעֲבֹר אֶת־מִצְפֵּה גִלְעָד וּמִמִּצְפֵּה גִלְעָד עָבַר בְּנֵי עַמּוֹן׃
Factus est ergo super Iephte spiritus Domini, et pertransiens Galaad et Manasse venit in Maspha Galaad et inde ad filios Ammon.
Καὶ ἐγενήθη ἐπὶ Ιεφθαε πνεῦμα κυρίου, καὶ διέβη τὴν γῆν Γαλααδ καὶ τὸν Μανασση καὶ διέβη τὴν σκοπιὰν Γαλααδ καὶ ἀπὸ σκοπιᾶς Γαλααδ εἰς τὸ πέραν υἱῶν Αμμων.
Ślub Jeftego należy odczytywać w kontekście całego opowiadania o nim. Z jednej strony jest człowiekiem, który pragnie służyć Panu, z drugiej realizuje osobiste ambicje. Jego słowa i ich, notabene (bądź małe w tym przypadku) wypowiedzenie było zupełnie zbędne i raczej jest przejawem własnych założeń niż spełnieniem Bożego planu. Tym bardziej, że Stwórca milczy i w żaden sposób nie komentuje poczynań sędziego. Myślenie magiczne może towarzyszyć także nam. Jeśli coś się wydarzy/ktoś zostanie uzdrowiony, to już na pewno będę… (więcej się modlił/pójdę do spowiedzi itd.). Jest to bardzo niebezpieczne, ponieważ nie ma nic wspólnego z otwarciem na Boga — co sugerowałoby imię Jefte, a raczej jest wątłą próbą ogarnięcia rzeczywistości niezależnej.
Hebrajskie słowo יִפְתָּח [jip̄tāḥ] oznacza “on otworzy” albo “kogo Pan Bóg uczyni wolnym”. Słowo to pochodzi od czasownika פָּתַח [pāṯaḥ] – otworzyć szeroko /poluzować /odblokować. Greckim odpowiednikiem tego słowa jest Ἰεφθάε [jefthae].