Złamać (שָׁבַר szābar)

Złamać (שָׁבַר szābar), według słownika P. Briksa, czasownik ten w koniugacji qal znaczy złamać, przebić, rozbić, zniszczyć, w piel znaczy roztrzaskać, a w nifal być złamanym, rozbitym, pękniętym (o cysternie) i być zniszczonym. W dzisiejszej liturgii czasownik ten występuje w Psalmie responsoryjnym (Ps 34,19): „Pan jest blisko skruszonych w sercu (נִשְׁבְּרֵי־לֵ֑ב niszberê lēb) i wybawia złamanych na duchu”. Warto zauważyć, że w tym wersecie obraz skruszonego serca wzmocniony jest przez paralelizm, który tworzy określenie „złamanych na duchu” (דַּכְּאֵי־ר֥וּחַ dak’ê rûah). W wyrażeniu נִשְׁבְּרֵי־לֵ֑ב (niszberê lēb) czasownik występuje w koniugacji nifal, stąd serce jest rozbite, złamane, skruszone i tyle…, nie znamy podmiotu czynności kruszenia, co lub kto skruszył serce. W Ewangelii Pan Jezus opowiada historię faryzeusza i celnika, którzy stają do modlitwy przed Bogiem. Faryzeusz stoi wyprostowany a celnik z daleka nie śmie nawet oczu podnieść, modląc się aktem skruchy serca: „Boże miej litość dla mnie grzesznika”. To właśnie on odchodzi do domu usprawiedliwiony. Celnik stoi z daleka, ale Bóg jest blisko niego, ponieważ jest on blisko skruszonych w sercu.

שָׁבַר [szābar]

Hebrajskie słowo שָׁבַר [szābar] oznacza w szerszym znaczeniu złamać ducha, zniszczyć potęgę. W Biblii odnosi się zarówno do fizycznego zniszczenia, jak i do duchowego uniżenia człowieka przed Panem Bogiem. Słowo to pochodzi od rdzenia שׁבר [szbr] – łamać, roztrzaskiwać. Greckim biblijnym odpowiednikiem jest συντρίβω [syntribō] – miażdżyć, rozbijać, skruszyć.