Przed Nim kroczą majestat i piękno, a potęga i blask w Jego przybytku. (Ps 96,6)
הוֹד־וְהָדָר לְפָנָיו עֹז וְתִפְאֶרֶת בְּמִקְדָּשׁוֹ׃
ἐξομολόγησις καὶ ὡραιότης ἐνώπιον αὐτοῦ, ἁγιωσύνη καὶ μεγαλοπρέπεια ἐν τῷ ἁγιάσματι αὐτοῦ.
gloria et decor ante vultum eius fortitudo et exultatio in sanctuario eius.
Kanony piękna, mimo że ulegają modyfikacjom, zawsze mają swój początek w dziełach Bożych. Piękno świata, piękno ciała, piękno materialne i duchowe nie istnieją bez piękna Boga, którego nie można ująć w kategoriach estetycznych. One jedynie zwiastują Jego nadejście. Oby nasze oczy nie utraciły swojej przenikliwości, gdy patrzymy na majestat gór, na ziarno piasku. Niech nas prowadzą ku wspaniałemu majestatowi Boga, miłość, piękno przyjaźni, światło gwiazd i śpiew słowika.
תִּפְאָרָה [ṯip̱’ârâ]
Hebrajskie słowo תִּפְאָרָה [ṯip̱’ârâ] oznacza chwałę, splendor, piękno, wspaniałość i w Biblii odnosi się do objawionej wielkości Pana Boga oraz do godności i piękna, jakimi On obdarza swój lud, czyniąc go znakiem swojej obecności w świecie (np. Iz 60,1.7). Słowo to pochodzi od פָּאַר [pā’ar] – ozdabiać, upiększać, czynić wspaniałym. Greckim biblijnym odpowiednikiem jest ὡραιότης [hōraiotēs] – piękno, wdzięk, splendor.