Ty zaś, o Panie, nie stój z daleka; Pomocy moja, spiesz mi na ratunek! (Ps 22,20)
וְאַתָּ֣ה יְ֭הוָה אַל־תִּרְחָ֑ק אֱ֝יָלוּתִ֗י לְעֶזְרָ֥תִי חֽוּשָׁה׃
Tu autem, Domine, ne elongaveris; fortitudo mea, ad adiuvandum me festina.
σὺ δέ, κύριε, μὴ μακρύνῃς τὴν βοήθειάν μου, εἰς τὴν ἀντίλημψίν μου πρόσχες.
Pomóc (עזר ῾āzar), czasownik ten, który znaczy również „wesprzeć, przyjść na pomoc”, w swym podstawowym znaczeniu budzi wyobrażenie protekcji, jak wskazuje na to również rzeczownik ῾ăzarâ, który oznacza „ogrodzenie, ramę”. Często podmiotem tego czasownika jest Bóg, a dopełnieniem człowiek, którego On wspomaga.
W pierwszym czytaniu z Niedzieli Palmowej, roku B, słyszymy głos cierpiącego Sługi YHWH, który uznaje, że Bóg obdarzył go elokwencją, aby „umiał pomóc strudzonemu krzepiącym słowem”. Jednocześnie uczy go słuchania albo dokładniej posłuszeństwa, ponieważ zdolność słuchania Słowa daje Słudze moc, wobec tego wszystkiego, co spotyka go od zadających mu cierpienie. Zachowanie ufności w cierpieniu niewątpliwie jest źródłem siły, ale pewność, że Bóg Go wspomaga (עזר ῾āzar), jest prawdziwym motywem nieczułości na obelgi i pewności, że wyjdzie z cierpienia bez wstydu.
Echem czytania jest Psalm 22, w którym psalmista prosi Boga o pomoc w sytuacji zadawanego mu cierpienia: „Sfora psów mnie opadła, otoczyła mnie zgraja złoczyńców. Przebodli moje ręce i nogi, policzyć mogę wszystkie moje kości. Ty zaś Panie nie stój z daleka, pomocy moja (עזר ῾āzar) spiesz mi na ratunek”. W tym kontekście warto zacytować D. Bonhoeffera, że „Bóg nie ratuje nas od cierpienia, ale w cierpieniu, nie chroni nas od śmierci, ale w umieraniu”.
