Ciesz się i raduj, Córo Syjonu, bo już idę i zamieszkam pośród ciebie – wyrocznia Pana. (Za 2,14)
רָנִּ֥י וְשִׂמְחִ֖י בַּת־צִיֹּ֑ון כִּ֧י הִנְנִי־בָ֛א וְשָׁכַנְתִּ֥י בְתוֹכֵ֖ךְ נְאֻם־יְהוָֽה׃
τέρπου καὶ εὐφραίνου, θύγατερ Σιων, διότι ἰδοὺ ἐγὼ ἔρχομαι καὶ κατασκηνώσω ἐν μέσῳ σου, λέγει κύριος.
lauda et laetare filia Sion quia ecce ego venio et habitabo in medio tui ait Dominus. (Za 2,10)
Ostatecznie Pan “wszego stworzenia” jest zawsze u siebie. Bowiem gdzie indziej miałby mieszkać, jeśli nie u siebie? Zdajmy sobie sprawę z tego, że nie Bóg u nas, ale my mieszkamy u Niego. Czy nie jest to tragedia i komedia zarazem, kiedy człowiek usiłuje wydziedziczyć Boga z Jego własności, czy też usunąć Go z Jego własnego mieszkania? W rzeczywistości, jak mówią młodzi, nie ma takiej opcji. Po wtóre. On nas samych, każdego człowieka, ukształtował na swoje mieszkanie. Umieścił w naszym sercu swój tron, przebywa w rajskiej krainie naszego sumienia. Więc ciesz się i raduj z tego, że Bóg mieszka u ciebie, a ty możesz mieszkać u Niego.
שָׁכַן [szâḵan]
Hebrajskie słowo כָּשָׁכַן [szâḵan] oznacza mieszkać, zamieszkiwać, przebywać. W Biblii odnosi się do zamieszkiwania ludzi, ale przede wszystkim do obecności Boga pośród swojego ludu (np. Wj 25,8). Słowo to pochodzi od rdzenia שׁכן [szkn] o znaczeniu osiedlać się, mieszkać, pozostawać. Greckim odpowiednikiem jest σκηνόω [skēnoō] – rozbijać namiot, zamieszkiwać, przebywać”.