Dzień ten będzie dla was dniem pamiętnym i obchodzić go będziecie jako święto dla uczczenia Pana. Po wszystkie pokolenia — na zawsze w tym dniu będziecie obchodzić święto. (Wj 12,14)
וְהָיָה הַיֹּום הַזֶּה לָכֶם לְזִכָּרֹון וְחַגֹּתֶם אֹתֹו חַג לַיהוָה לְדֹרֹתֵיכֶם חֻקַּת עֹולָם תְּחָגֻּהוּ׃
καὶ ἔσται ἡ ἡμέρα ὑμῖν αὕτη μνημόσυνον καὶ ἑορτάσετε αὐτὴν ἑορτὴν κυρίῳ εἰς πάσας τὰς γενεὰς ὑμῶν νόμιμον αἰώνιον ἑορτάσετε αὐτήν.
habebitis autem hanc diem in monumentum et celebrabitis eam sollemnem Domino in generationibus vestris cultu sempiterno.
Uroczystość Paschy ma mieć wymiar ciągły. Dosłownie: świętowanie tego święta (וְ חַגֹּתֶ֥ם אֹתֹ֖ו חַ֣ג), można ująć jako obchodzenie i nie jest to bez znaczenia zarówno w języku polskim jak i hebrajskim. Gdy coś obchodzimy, to nasuwa się pewnego rodzaju ruch kołowy, jakby domknięty, który zaczyna nowy cykl. Podobnie hebrajskie חָגַג (świętować) ma konotacje z חוּג, czyli okrążać. Działanie wyzwalające przez Boga nie ustaje i jest nieskończone. Jeżeli człowiek porzuca to obchodzenie, to przerywa coś nadzwyczajnego i staje się nazbyt prostolinijnym.
Hebrajskie słowo חָגַג [ḥāḡaḡ] oznacza obchodzić święto /pielgrzymować /zataczać się. W kontekście biblijnym odnosi się do poczucie radości i wspólnego uczestnictwa w kulcie Pana Boga, także do wspominaniu czynów i przykazań Pana Boga. Greckim odpowiednikiem tego słowa jest ἑορτάζω [heortadzō].