I mówi im: Pójdźcie za Mną i uczynię was rybakami ludzi. (Mt 4,19) καὶ λέγει αὐτοῖς· δεῦτε ὀπίσω μου, καὶ […]

I rozsądziwszy setnik mówił: Panie, nie jestem godny, abyś wszedł pod dach mój, ale jedno powiedz słowo i będzie uzdrowieniu

W owych dniach Juda dostąpi zbawienia, a Jerozolima będzie trwać bezpiecznie. To zaś jest imię, którym ją będą nazywać: Pan

Czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie, abyście mogli uniknąć tego wszystkiego, co ma nastąpić, i stanąć przed Synem

Ludzie mdleć będą ze strachu w oczekiwaniu tego, co ma nadejść na ziemię, gdyż moce niebieskie zostaną wstrząśnięte. (Łk 21,26)

I włos z głowy waszej nie straci się. (Łk 21,18) καὶ θρὶξ ἐκ τῆς κεφαλῆς ὑµῶν οὐ µὴ ἀπόληται. Jezus

Pewnym mówiącym o świątyni, że kamieniami pięknymi i darami poświęconymi jest ozdobiona, powiedział… (Łk 21,5) καὶ τινων λεγόντων περὶ τοῦ

Odpowiedział Jezus: Królestwo Moje nie jest z tego świata. Gdyby Królestwo Moje było z tego świata, słudzy Moi biliby się,

Już bowiem umrzeć nie mogą, gdyż są równi aniołom i są dziećmi Bożymi, będąc uczestnikami zmartwychwstania. A że umarli zmartwychwstają, to

I nie znajdowali, co uczyniliby, lud bowiem cały zawisał słuchając Go. (Łk 19,48) Kαὶ οὐχ εὕρισκον τὸ τί ποιήσωσιν, ὁ

Zrównają cię z ziemią i zgładzą twoje dzieci. Nie pozostawią w tobie kamienia na kamieniu, dlatego, żeś nie poznało czasu

Stawił się więc pierwszy i rzekł: “Panie, twoja mina wyprodukowała dziesięć min”. (Łk 19,16) παρεγένετο δὲ ὁ πρῶτος λέγων· κύριε,

Szukał zobaczyć Jezusa, kto to jest, i nie mógł z powodu tłumu, gdyż wzrostem mały był. (Łk 19,3) καὶ ἐζήτει

I zawołał mówiąc: Jezu, Synu Dawida, zlituj się nade mną. (Łk 18,38) καὶ ἐβόησεν λέγων· Ἰησοῦ υἱὲ Δαυίδ, ἐλέησόν με.

Wielu zaś, co śpi w prochu ziemi, zbudzi się: jedni do wiecznego życia, drudzy ku hańbie, ku wiecznej odrazie. (Dn

Opowiadał im też przypowieść o tym, że zawsze powinni się modlić i nie ustawać. (Łk 18,1) Ἔλεγεν δὲ παραβολὴν αὐτοῖς

Przypomnijcie żonę Lota. (Łk 17,32) μνημονεύετε τῆς γυναικὸς Λώτ. Dziś Jezus – Słowo na nowo kształtuje naszą pamięć, aby niosła

καὶ αὐτοὶ ἦραν φωνὴν λέγοντες· Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς. I głośno zawołali: Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami. Łk 17,13

Sprzedającym gołębie powiedział: Zabierzcie te stąd, nie czyńcie domu Ojca Mego domem targowania. (J 2,16) καὶ τοῖς τὰς περιστερὰς πωλοῦσιν

I powiedzieli uczniowie Panu: Dodaj nam wiary. (Łk 17,5) καὶ εἶπαν οἱ ἀπόστολοι τῷ κυρίῳ· πρόσθες ἡμῖν πίστιν. Prośba uczniów

Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwa pieniążki, czyli jeden grosz. (Mk 12,42) Wdowa (אַלְמָנָה –ʼalmānâ) rzeczownik ten, który

Mówił zaś i do uczniów: Człowiek pewien był bogaty, miał zarządcę i oskarżono go przed nim, że trwoni dobra jego.

Tak więc nikt z was, jeśli nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być Moim uczniem. (Łk 14,33) οὕτως

Jezus więc ponownie wzruszył się w sobie, podszedł do grobu, była to pieczara i kamień położony na niej. (J 11,38)

I otworzywszy usta swoje, nauczał ich, mówiąc: Błogosławieni… (Mt 5,2.3a) καὶ ἀνοίξας τὸ στόμα αὐτοῦ ἐδίδασκεν αὐτοὺς λέγων· Μακάριοι οἱ…